Een zieke collega.
En ineens is ze ‘gedoe’. 😓
Vorige week sprak ik een ondernemer. Hij noemde het gedoe. Een medewerker meldde zich ziek, en hij voelde vooral frustratie.
Maar het wringt nooit waar je het aanwijst.
Het zit er altijd net onder.
In wat niet gezegd wordt.
In wat iedereen voelt,
maar niemand benoemt.
We pelden het af.
Laag voor laag.
Tot er vooral stilte overbleef.
Die ongemakkelijke stilte waarin kwartjes vallen.
Waarin duidelijk wordt dat er veel niet gezegd is en nog meer niet gezien. Dat ene, eerlijke gesprek, het was nooit gevoerd.
En nu zit hij met een zieke collega.
En met ‘gedoe’.
Inmiddels weet hij beter. En is er ruimte ontstaan voor het echte gesprek. Voor wat gezien, gevoeld en uitgesproken moet worden.
Want dit zien we vaker.
Ziekteverzuim gaat zelden over ziekte. Inzetbaarheid vraagt meer dan een beetje aandacht. En samen groeien mag nooit een one-woman/man show zijn.
Soms maakt één eerlijk gesprek het hele verschil.
Maar dan moet je dat wel durven.
